Daan gaat naar Glow Eindhoven

 














Van onze begeleidster Noelle kregen we te horen dat Glow Eindhoven vrijdagavond 14 november voor het laatst zou zijn. We namen ons voor om met Daan te gaan. Maar vrijdag was het weer nogal druilerig weer en hadden we meteen minder zin om te gaan. Ik zocht op het internet nog even na of vrijdag echt de laatste avond was, maar we hadden nog één optie. Zaterdagavond was de laatste avond. Het was ook weer een drukke werkweek geweest. Dus een avondje op de bank is dan ook best lekker Dus het werd zaterdagavond 15 november.

Maar ook zaterdagavond had Hans nog niet veel animo om te gaan. Ik had het alleen Daan al beloofd en belofte maakt schuld. Dus Hans hees zich van de bank af, zette de wandelwagen in de auto en ik pakte Daan in en nam sjaal en handschoenen mee. Eindhoven is vanuit Tilburg maar een half uur rijden. Parkeren kon natuurlijk niet in de buurt van de route, dus de aanlooproute was ook al gauw een kwartier. Maar het mocht de pret niet drukken. In het donker buiten is voor Daan altijd al een belevenis, want dat doen we niet zo vaak en normaal licht hij rond 8 uur in bed. Hoe dichter we bij de route kwamen, hoe drukker het werd.

In een grote mensenstroom liepen we langs de lichtinstallaties en projecties. De een nog mooier dan de andere. Daan keek zijn ogen uit. Langs de route werden ballonnen met lichtjes verkocht. Normaal zijn we niet zo van te veel uitgeven aan niet duurzame spullen, maar we hoefden ook al geen parkeren te betalen en het festival is gratis, dus een ballon voor €10,- kon er wel vanaf. Daan hielt de ballon goed vast met zijn in handschoen geworstelde hand en vond de ballon prachtig. Het hoogtepunt was een winkelstraat die van begin tot eind overdekt was met een soort van mozaïek achtige led-lichtjes. Er kwam zoveel licht uit dat de hele straat hel verlicht was. Alsof er een tl-lichtbak was aangegaan. De schemering was plotsklaps helemaal verdwenen. 

Daan werd er helemaal wild van. Hij begon met zijn benen te trappel, met zijn hoofd te schudden en wild met zijn ballon te zwaaien. Hierbij werden de medebezoekers rechts van Daan veelvuldig met zijn ballon geraakt. Zo fijn om dan te merken dat de dames rechts van ons door hadden hoeveel plezier Daan had en het daarom helemaal niet erg vonden om veelvuldig geraakt te worden.

Omdat we maar stapvoets door Eindhoven konden lopen en het toch ook best zwaar is om met een grote wandelwagen in een mensenmassa te moeten manoeuvreren hebben we de route wat ingekort en zaten we pas rond 10 uur weer in de auto. In de auto merkte ik dat ik aardig wat spanning in mijn schouder had opgebouwd van het wandelwagen omhupsen. Dus het was ook wel weer genoeg geweest. Daan heeft de hele weg in de auto blij om zich heen gekeken en met zijn ballon gespeeld. Zo waard om voor van de bank af te komen. Volgend jaar gaan we zeker weer!

 

 


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Daan verhuist van Zeist naar Tilburg

Afbeelding
Een oefening in geduld Voorzieningen Daan heeft in de loop der tijd heel wat voorzieningen voorbij zien komen. Soms zelf aangeschaft, maar op een gegeven moment ook bij zorgverzekering en gemeente aangevraagd. Zo heeft onze vriend Jan een extra grote box voor Daan gebouwd van 1m x 1m, die op verschillende hoogtes te verstellen was, en hebben we zelf meerdere zithulpen, een driewieler duwfiets, een Delta wandelwagen en een CloudCuddle (tentje voor over een normaal matras) voor Daan gekocht. Vanuit de zorgverzekering heeft Daan een   gepolsterd hoog-laag bed, meerdere aangepaste verrijdbare stoelen, een statafel en meerdere loophulpmiddelen gehad. Vanuit de Wmo heeft hij een badzitje, een verdraaibare autostoel, meerdere wandelwagens en een rolstoel, een bakfiets waar de kinderwagen ingereden kon worden en meerdere tandems gehad. Welkom in de wereld van het gehandicapte kind!!! Wisselen van zorgverzekering Daar waar het normaal verstandig is om voor het einde van het jaar opnie...
Read more »

En het regent zonnestralen (Acda en de Munnik)

Afbeelding
Op 15 juli 2011 is onze zoon Daan geboren. Hij is het kleine broertje van Anne (2005) en Tessa (2006). In 2008 hebben wij met 23 weken zwangerschap hun broertje Luuk verloren. Om onverklaarbare redenen hield zijn hartje er opeens mee op. Wij pakten ons leven zo goed en zo kwaad als dat het kon weer op, maar de rek is er ruim twee jaar uit geweest. Hulp van een kinderpsycholoog was nodig om in de dagelijkse gang van zaken met twee bijdehante peuters/kleuters orde op zaken te brengen, zodat het leven weer leuk werd en niet alleen maar strijd. Strijd met elkaar over de taakverdeling in huis en strijd met de kinderen over kort gezegd ‘wie er de baas in huis is’. Nog een kindje was meteen uitgesloten. Ik was tenslotte bij het overlijden van Luuk al 38 jaar en de zwangerschappen waren lichamelijk heel zwaar door het vele spugen, het afvallen en de longontstekingen. Gezamenlijk besloten we dan ook met pijn in het hart: Luuk zou ons laatste kindje wezen!   Op een bankje in het park k...
Read more »

Daan heeft epilepsie

Afbeelding
  Daan Vink heeft Downsyndroom en het syndroom van West. Hij is gebaat bij individuele begeleiding, maar verlenging van de indicatie daarvoor geeft de nodige problemen. En alleen maar individuele begeleiding is ook niet alles. Na tien maanden werd ons duidelijk dat de krampjes die Daan vanaf zijn vierde maand had, niet te wijten waren aan het moeilijk poepen van onze zoon. Daarvoor hielden de krampen te lang aan. Met tien maanden moesten de darmen nu eindelijk uitgerijpt zijn. Dus togen wij juni vorig jaar naar de kinderarts van de Downpoli in het Utrechtse St. Anthoniusziekenhuis. De kinderarts vroeg ons hoe zijn krampjes eruit zagen (vuisten bellen, naar voren inklappen en meteen weer opstrekken) en hij belde direct de kinderneuroloog. De volgende dag al werd een EEG-scan van Daan gemaakt. Het bleek dat Daan epilepsie had en wel het syndroom van West. De aanvallen worden salaamkrampen genoemd. We moeste direct door naar het UMC, omdat daar een behandelmethode voor kleine kind...
Read more »