WhatsUp met Daan

De kapper komt aan huis Vorige week is Lobke weer wezen knippen. Lobke is een vriendin van Noelle, een van onze begeleidsters. Via via vindt je de fijnste adresjes! Ik bel Lobke als ik vind dat Daan zijn haar weer te lang is geworden en meestal heeft ze dan binnen een paar dagen plek voor Daan. Deze keer wilde Anne ook haar haar weer kort laten knippen, dus dat kon in één moeite door. We doen het knippen in de keuken. De stoel wordt klaar gezet en alle lampen op de hoogste stand gezet. Daan wordt naast de tafel op een stoel gezet en Hans en ik positioneren ons om Daan heen. De een houdt Daan op de stoel de andere zorgt dat zijn handen niet tussen de schaar komen en Lobke, Lobke is vliegensvlug. Eerst worden de grote contouren geknipt en geschoren, daarna wordt de enorm dikke bos haar van Daan uitgedund, vervolgens moeten de overgangen nog wel netjes worden geknipt en de rand bij de nek en de bakkenbaarden strak worden afgewerkt, want Lobke wil wel goed werk afleveren. Ook bij een kin...

Ongemerkt, maar soms ook bewust hebben Hans en ik bepaalde taken in het huisgezin verdeeld. Zo laat Hans ’s ochtends en ’s avonds de hond uit en laat ik rond hetzelfde tijdstip de vaatwasser in en uit. En dit trekt zich ook door in de zorgen voor Daan. Op het moment dat het tillen van Daan voor mij te zwaar werd, is Hans het wassen en op bed leggen van Daan over gaan nemen en werd dat zijn standaard taak. Alleen als Hans een weekendje weg is neem ik het van hem over. Ook is Hans degene die in het ziekenhuis bij Daan blijft slapen en ben ik degene die thuis het huishouden draaiend houdt en dagelijks op en neer rijdt naar het ziekenhuis. Tandarts bezoek doe ik, fysio- en reflexintegratie therapie behoren ook tot mijn taken. Bloedprikken doet Hans. En daar is een reden voor bleek gisteren! Na het terugkomen van een midweek in ons vakantiehuis in Lunteren keek ik de familiekalender door en zag dat we over krap twee weken een afspraak bij de Downpoli hebben. De kinderarts in Tilburg wil...

Toen Daan voor proef een dagje in de week bij Amarant naar de dagopvang mocht zat hij met zijn (toen) 13 jaar bij volwassen cliënten op de groep. Daan kon het onderscheid tussen begeleiders en cliënten niet maken en klom ook bij cliënten op schoot. Sommige cliënten schoten daarvan compleet in de stress en wisten niet hoe snel ze Daan van hun schoot af moesten krijgen, anderen lieten het gelaten over zich heen gaan. Omdat begeleiders soms met de verzorging van een andere cliënt bezig waren werd deze situatie niet veilig geacht en is dit de reden dat ons experiment niet is vervolgt. Hieruit kan je afleiden dat Daan een aanhankelijk ventje is, maar Daan bepaalt tegenwoordig wel heel graag wanneer hij behoefte aan contact heeft. Vroeger was hij daar niet zo duidelijk in en liet hij zich gewild of ongewild door ons knuffelen. Hij had toen ook nog niet genoeg controle over zijn ledematen om je af te duwen als hij niet wilde of om zelf een knuffel in te zetten. Inmiddels worden we soms in e...

Herken je dat ook dat je een taal pas goed beheerd als je denkt en droomt in die taal? Zelf merk ik het vooral in het herkennen van spreekwoorden en gezegden en als kers op de taart wanneer ik grapjes kan maken in een andere taal. Voor mij geldt dit overigens alleen voor het Engels; met Duits en Frans ben ik nooit zover gekomen. Hans en ik zien humor dan ook als een belangrijke graadmeter van het taalbegrip van Daan. En humor hoeft niet talig geuit te worden. Denk aan de slapstick films uit de tijd van Charlie Chaplin, en meer uit onze tijd aan Mr Bean.  Dat is ook helemaal niet verwonderlijk als je je realiseert dat communicatie slechts voor 7% woorden uit woorden bestaat en 38% uit de intonatie (toon) van onze woorden. Het overgrote deel (55%) van onze communicatie bestaat uit onze lichaamstaal (houding en gezichtsuitdrukkingen). En juist daar maakt Daan gebruik van, aangevuld met de toon van de geluiden die hij inzet. De allereerste keer dat we Daan ondeugend zagen was to...

De spraakcomputer spreekt voor Daan Toen Daan nog heel jong was kon hij een paar woordjes zeggen. Het waren voornamelijk de woorden die met een B begonnen, zoals bal, bloem, boom. Ook werd iedereen die voor Daan zorgde door hem ’mama’ genoemd en na enige oefening kon Daan van ‘mama’ ook naar ‘papa’ komen door heel vaak met de ‘m’ te beginnen en die dan om te vormen naar een ‘p’. Wanneer hij hem dan te pakken had, zag je aan zijn ogen dat hij trots was op zichzelf. Ook kon hij soms de meest rare woorden nazeggen. Al kreeg hij wel van opdrachten die hersenactiviteit kostte voor de aansturing van armen, maar ook spraak best vaak aanvallen. In het ziekenhuis toen Daan zijn epilepsie gediagnostiseerd moest worden werd ons gevraagd hoe een aanval uit te lokken was bij Daan. Daan heeft geen enkele last van flikkerend licht, dus dat werd hem niet, maar het nazeggen van een moeilijk woord was wellicht een optie. Ik vroeg hem dan ook het woord ‘lampenkapje’ na te zeggen. Het resultaat was geen...

Toen eind 1998 mijn relatie ten einde liep, wilde ik ook meteen weer terug naar mijn geboorteplaats Utrecht. Ik ging dan al gauw op zoek naar een andere baan vanuit Utrecht. Mijn broer werkte in die tijd al met veel plezier bij een detacheringsbedrijf in de IT, dus solliciteerde ik ook bij een detacheringsbureau maar dan voor juristen. De directeur van de Utrechtse Juristen Groep; Eric Odenwald belde me op en vroeg hoe het met me ging. Ik had niet meteen door wie me belde, maar dat weerhield me er niet van om ongefilterd aan te geven dat het klote ging, dat mijn relatie uit was en dat ik weer bij mijn ouders woonde. Later, toen ik desondanks was aangenomen, vernam ik dat Eric mijn reactie juist verfrissend had gevonden. In 2003 trouwde ik met Hans en onze eerste dochter Anne kwam al snel in 2005. Ik werkte me op van senior juridisch consultant tot interim manager en project manager en uiteindelijk (mede) manager van de branche overheid. Je kan wel zeggen: Ik zat in de lift! Het was o...