Balancerend tussen werk en gezin

Toen eind 1998 mijn relatie ten einde liep, wilde ik ook meteen weer terug naar mijn geboorteplaats Utrecht. Ik ging dan al gauw op zoek naar een andere baan vanuit Utrecht. Mijn broer werkte in die tijd al met veel plezier bij een detacheringsbedrijf in de IT, dus solliciteerde ik ook bij een detacheringsbureau maar dan voor juristen. De directeur van de Utrechtse Juristen Groep; Eric Odenwald belde me op en vroeg hoe het met me ging. Ik had niet meteen door wie me belde, maar dat weerhield me er niet van om ongefilterd aan te geven dat het klote ging, dat mijn relatie uit was en dat ik weer bij mijn ouders woonde. Later, toen ik desondanks was aangenomen, vernam ik dat Eric mijn reactie juist verfrissend had gevonden.

In 2003 trouwde ik met Hans en onze eerste dochter Anne kwam al snel in 2005. Ik werkte me op van senior juridisch consultant tot interim manager en project manager en uiteindelijk (mede) manager van de branche overheid. Je kan wel zeggen: Ik zat in de lift! Het was ook allemaal goed te combineren met thuis. Ik werkte op dat moment drie dagen en Hans vier, zodat Anne maar twee dagen naar de opvang hoefde. Al gauw werd ik weer zwanger. Dit maal van Tessa.

Na mijn zwangerschapsverlof bleek mijn functie van (mede) branchemanager vergeven te zijn en moest ik weer op opdracht als jurist. Dat beviel me niet, dus ging ik weer solliciteren. Dit maal werd ik aangenomen als bureauhoofd ruimtelijke ordening in Amersfoort. Ik moest dan wel beginnen met vier dagen werken. We bespraken dit thuis en besloten dat Hans dan drie dagen zou gaan werken. Daarvoor moest hij binnen zijn eigen bedrijf, dat van oorsprong Amerikaans is, wel van consultant naar de  helpdesk om drie dagen te mogen werken. Maar dat vond Hans geen probleem. Na een half jaar werken aan de veranderingen die nodig waren voor de invoering van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht, geleefd te zijn door de agenda van een bureauhoofd en gestrest te zijn geworden van de ondoorgrondelijke budgetten werd ik weer zwanger. Het overgeven begon weer en mede omdat ik zelf vond niet genoeg grip op het werk als bureauhoofd te krijgen besloot ik, na de suggestie van Hans om ontslag te nemen, om met 20 weken langdurig zwangerschapsverlof te nemen.

We gingen eerst met de meisjes op vakantie naar Marokko. Thuisgekomen had ik weer een afspraak bij de verloskundige. Omdat we net vakantie hadden gehad zei ik tegen Hans dat hij maar moest gaan werken. Normaal ging Hans bij alle afspraken mee. Net deze afspraak bleek het hartje van ons kindje niet te vinden te zijn. Met 23 weken is onze Luuk dood geboren en zat ik thuis zonder werk.

Na vijf maanden ben ik mijn eigen bedrijf gestart als zzp’er. Hans had al een tijdje een idee voor een eigen onderneming waarin hij kaartjes met korting voor uitjes wilde verkopen (tweedekaartjegratis.nl). Dus gezamenlijk gingen wij naar de Kamer van Koophandel om onze bedrijven in te schrijven. De voorbereidingen voor het bedrijf van Hans werden in 2008 getroffen en in 2009 ging Hans een jaar vanuit huis hieraan werken. Anne was inmiddels vier jaar en ging naar de basisschool. Dus Hans deed het wegbrengen, het ophalen, de boodschappen, de vaat, de was, de regelklusjes en het koken. Althans, dat was de insteek.

In de praktijk moest ik ’s ochtends een lijstje neerleggen van wat Hans die dag moest doen. Werd Anne een enkele keer rennend in alle haast een paar minuten te laat opgehaald voor de lunch. En keek Hans pas naar het lijstje met taken als hij hoorde dat ik de sleutel in het slot van de voordeur stak. Kort gezegd; ik voelde de druk van de kostwinnaar zijn en de druk van het managen van mijn man om het huishouden te doen. Ondertussen moest ik toch nog regelmatig zelf de was doen en vanuit mijn werk met de huisarts bellen voor een afspraak of de schilder regelen voor het huis. En als klap op de vuurpijl voelde ik me de boeman als Hans in paniek opsprong om alsnog wat klusjes te doen als ik thuis kwam. We kwamen dan ook al gauw tot de conclusie dat deze werkverdeling voor ons niet werkte.

Hans ging weer voor vier dagen in de week, als zzp’er deze keer, aan het werk in de IT. De opdrachten waren nooit dichtbij. Ik nam alleen klussen aan die leuk leken en niet te ver weg waren en voor niet meer dan drie dagen in de week. We wisselden wie de kinderen wegbrengt en wie ze ophaalt en dat liep prima.

Hans ging steeds meer verdienen en de opdrachten bleven bij hem binnen stromen, zodat mijn bijdrage steeds minder belangrijk werd. In 2011 werd uiteindelijk Daan geboren. En ik ging nog minder werken. Ik bereidde thuis lesmateriaal voor en ging een paar uur per week lesgeven op Hogeschool Utrecht of bij het NVM SOM. In 2014 toen alles met Daan stabiel leek ging ik weer voor 3 dagen per week in de buurt opdrachten doen als secretaris van een bezwaarschriftencommissie. Dat beviel me zo goed dat ik daarna voornamelijk nog gelijke functies heb bekleed. Het fijne van deze functie is de doorloop van de dossiers. Het dossier komt bij je binnen, het wordt ingepland voor een zitting, je bereid de zitting voor, je werkt het advies uit, past het aan na lezing door de commissieleden en door met een nieuw dossier. Overzichtelijk naast een huisgezin, waar altijd adhoc moet worden aangepast en geregeld. Maar ook elke keer inhoudelijk iets anders. Vaak verrassend dat zaken na de hoorzitting toch anders blijken te liggen. En niet onbelangrijk weg uit de vier muren van huis. Andere mensen spreken, samen sparren over de uitkomst van een bezwaar. Meedoen in de maatschappij.

Vanaf 2016 liet mijn opdrachtgever gemeente Nieuwkoop mij al vanaf huis werken en met Corona is dat in bijna elke opdracht mogelijk gebleken. Dat geeft ook enorm veel vrijheid om zelf je tijd in te delen. Ik werkte vanaf dat moment vaak vier dagen een paar uur, maar kon dan wel met mijn zoon naar het ziekenhuis, steunzolen laten aanmeten of de wekelijkse afspraken bij de fysiotherapeut zelf doen. Als er weinig dossiers waren had ik een weekje vrij. En niet werken is niet betaald krijgen, dus hoefde ik me ook niet schuldig te voelen. En daar ging het dan ook mis als ik me af en toe liet verleiden om bij een regelmatig terugkerende opdrachtgever (Provincie Utrecht, gemeente Nieuwkoop) in vaste dienst te treden. Dan moest ik mijn uren maken, maar daar kwam zo vaak iets tussen. Als ik daarover in gesprek ging met mijn leidinggevende leken die daar heel begripvol voor te zijn, maar een oplossing in de trant van ‘dan haal je die uren gewoon in de avond in’ werkte niet voor mij. Als mijn zoon ’s avonds op bed ligt, gaat het lichtje bij mij ook uit. Als ik geen hoorzittingen ’s avonds heb, duiken we met zijn allen op de bank voor de tv en liggen we om 22.00 uur op bed. En dat geld niet alleen voor mij, maar ook voor Hans. We redden het prima om samen (met pgb’ers) voor onze zoon te zorgen, maar het is niet relaxt. Het kost echt meer energie dan gemiddeld.

Dan kom ik nu op voor mij een pijnpunt. De aangescherpte regels voor zzp’ers om schijnzelfstandigheid tegen te gaan maken dat opdrachtgevers, zeker in de publieke sector, huiverig zijn geworden voor het inhuren van tijdelijk personeel. En dat voel ik aan het aantal opdrachten dat mijn kant op komen. Ja, laten we eerlijk wezen, ik doe werk dat een vaste medewerker ook kan doen. Ik doe meestal werk ter vervanging van zwangerschapsverlof of in de tussentijd tot dat een vaste medewerker is gevonden. Maar ik hoef niet beschermd te worden door regelgeving, ik kies er vanwege mijn omstandigheden juist bewust voor om niet in vaste dienst te gaan. Werken als zzp’er biedt mij de flexibiliteit om toch te kunnen blijven werken. Ik lees in het nieuws dat het nieuwe kabinet een andere koers wil varen, waarin ruimte en duidelijkheid wordt geboden voor zelfstandig werken. Ik wacht af wat dat voor mij gaat betekenen. In de tussentijd schrijf ik aan mijn blog, doe ik cursussen, ben ik lid van de cliëntenraad van de opvang van mijn zoon en ben ik sinds kort commissielid bij de bezwaarschriftencommissie in Rotterdam waar ik volgende week maandag mijn eerste zitting heb. Het is wat harder zoeken naar een zinvolle invulling van mijn tijd, maar dat is voor nu, ook ok!