WhatsUp met Daan

Toen Daan voor proef een dagje in de week bij Amarant naar de dagopvang mocht zat hij met zijn (toen) 13 jaar bij volwassen cliënten op de groep. Daan kon het onderscheid tussen begeleiders en cliënten niet maken en klom ook bij cliënten op schoot. Sommige cliënten schoten daarvan compleet in de stress en wisten niet hoe snel ze Daan van hun schoot af moesten krijgen, anderen lieten het gelaten over zich heen gaan. Omdat begeleiders soms met de verzorging van een andere cliënt bezig waren werd deze situatie niet veilig geacht en is dit de reden dat ons experiment niet is vervolgt. Hieruit kan je afleiden dat Daan een aanhankelijk ventje is, maar Daan bepaalt tegenwoordig wel heel graag wanneer hij behoefte aan contact heeft. Vroeger was hij daar niet zo duidelijk in en liet hij zich gewild of ongewild door ons knuffelen. Hij had toen ook nog niet genoeg controle over zijn ledematen om je af te duwen als hij niet wilde of om zelf een knuffel in te zetten. Inmiddels worden we soms in e...

Herken je dat ook dat je een taal pas goed beheerd als je denkt en droomt in die taal? Zelf merk ik het vooral in het herkennen van spreekwoorden en gezegden en als kers op de taart wanneer ik grapjes kan maken in een andere taal. Voor mij geldt dit overigens alleen voor het Engels; met Duits en Frans ben ik nooit zover gekomen. Hans en ik zien humor dan ook als een belangrijke graadmeter van het taalbegrip van Daan. En humor hoeft niet talig geuit te worden. Denk aan de slapstick films uit de tijd van Charlie Chaplin, en meer uit onze tijd aan Mr Bean.  Dat is ook helemaal niet verwonderlijk als je je realiseert dat communicatie slechts voor 7% woorden uit woorden bestaat en 38% uit de intonatie (toon) van onze woorden. Het overgrote deel (55%) van onze communicatie bestaat uit onze lichaamstaal (houding en gezichtsuitdrukkingen). En juist daar maakt Daan gebruik van, aangevuld met de toon van de geluiden die hij inzet. De allereerste keer dat we Daan ondeugend zagen was to...

De spraakcomputer spreekt voor Daan Toen Daan nog heel jong was kon hij een paar woordjes zeggen. Het waren voornamelijk de woorden die met een B begonnen, zoals bal, bloem, boom. Ook werd iedereen die voor Daan zorgde door hem ’mama’ genoemd en na enige oefening kon Daan van ‘mama’ ook naar ‘papa’ komen door heel vaak met de ‘m’ te beginnen en die dan om te vormen naar een ‘p’. Wanneer hij hem dan te pakken had, zag je aan zijn ogen dat hij trots was op zichzelf. Ook kon hij soms de meest rare woorden nazeggen. Al kreeg hij wel van opdrachten die hersenactiviteit kostte voor de aansturing van armen, maar ook spraak best vaak aanvallen. In het ziekenhuis toen Daan zijn epilepsie gediagnostiseerd moest worden werd ons gevraagd hoe een aanval uit te lokken was bij Daan. Daan heeft geen enkele last van flikkerend licht, dus dat werd hem niet, maar het nazeggen van een moeilijk woord was wellicht een optie. Ik vroeg hem dan ook het woord ‘lampenkapje’ na te zeggen. Het resultaat was geen...