Toe Daan, geef mama een kusje

Toen Daan voor proef een dagje in de week bij Amarant naar de dagopvang mocht zat hij met zijn (toen) 13 jaar bij volwassen cliënten op de groep. Daan kon het onderscheid tussen begeleiders en cliënten niet maken en klom ook bij cliënten op schoot. Sommige cliënten schoten daarvan compleet in de stress en wisten niet hoe snel ze Daan van hun schoot af moesten krijgen, anderen lieten het gelaten over zich heen gaan. Omdat begeleiders soms met de verzorging van een andere cliënt bezig waren werd deze situatie niet veilig geacht en is dit de reden dat ons experiment niet is vervolgt.

Hieruit kan je afleiden dat Daan een aanhankelijk ventje is, maar Daan bepaalt tegenwoordig wel heel graag wanneer hij behoefte aan contact heeft. Vroeger was hij daar niet zo duidelijk in en liet hij zich gewild of ongewild door ons knuffelen. Hij had toen ook nog niet genoeg controle over zijn ledematen om je af te duwen als hij niet wilde of om zelf een knuffel in te zetten. Inmiddels worden we soms in een soort neklock genomen als Daan wil knuffelen en moeten we regelmatig één van zijn zussen uit de liefdevolle omhelzing bevrijden. De andere kant van de medaille is dat Daan tegenwoordig geregeld jouw hand die je liefkozend op zijn rug hebt gelegd pakt om die als een onwelkome gift zonder pardon aan je terug te geven, door jouw hand als een mic drop op jouw schoot terug te laten vallen. Dat was wel even wennen. Zijn begeleidster Noelle bekende dat ze toch even moeite moest doen om zich niet al te afgewezen te voelen. Beste Noelle, ik deel regelmatig jouw gevoel. Maar ja, hij is een puber en ik denkt dat dat erbij hoort.

Tot voor kort moeste we het doen met een aandachtige blik, ogen met lachrimpeltjes of een voluit lachend gezicht. Maar we merken de laatste tijd dat Daan ook andere manier zoekt om affectie te geven. Zo heeft hij tegenwoordig af en toe contact met onze inmiddels bijna 8 jaar oude hond Max. Daar waar het voorheen meer ging om het ritmisch laten landen van zijn voet op de rug van Max totdat Max er genoeg van had, was Daan van de week (wederom met zijn voet) de rug van Max aan het masseren/aaien. Ik neem aan dat dat voor Max een welkome verandering moet zijn geweest. Deze situatie stond kennelijk niet op zichzelf. Afgelopen weekend bij de logeeropvang bij Amarant had Daan ook al het hoofd van een oudere cliënt geaaid. Kusjes geven kan Daan nog niet, stiekem hoop ik dat Daan dat toch nog gaat oppakken. Wat is er mooier dan een kus op je wang van jouw tiener zoon, niks toch? Ik droom nog even verder.