Papa gaat voortaan weer bloedprikken

Ongemerkt, maar soms ook bewust hebben Hans en ik bepaalde taken in het huisgezin verdeeld. Zo laat Hans ’s ochtends en ’s avonds de hond uit en laat ik rond hetzelfde tijdstip de vaatwasser in en uit. En dit trekt zich ook door in de zorgen voor Daan. Op het moment dat het tillen van Daan voor mij te zwaar werd, is Hans het wassen en op bed leggen van Daan over gaan nemen en werd dat zijn standaard taak. Alleen als Hans een weekendje weg is neem ik het van hem over. Ook is Hans degene die in het ziekenhuis bij Daan blijft slapen en ben ik degene die thuis het huishouden draaiend houdt en dagelijks op en neer rijdt naar het ziekenhuis. Tandarts bezoek doe ik, fysio- en reflexintegratie therapie behoren ook tot mijn taken. Bloedprikken doet Hans.

En daar is een reden voor bleek gisteren!

Na het terugkomen van een midweek in ons vakantiehuis in Lunteren keek ik de familiekalender door en zag dat we over krap twee weken een afspraak bij de Downpoli hebben. De kinderarts in Tilburg wil altijd dat we dan twee weken daarvoor bloed hebben laten prikken, zodat hij de bloedwaarden gelijk kan bespreken. Normaal boek ik een tijdslot bij het ziekenhuis voor een klein kind (ook al is Daan al ouder). Dan zorgen ze bij de priklocatie dat er een ervaren kinderprikker aanwezig is, en meestal ook een tweede set handjes. Daar was nu geen tijd meer voor en Hans had het ook nog eens te druk met zijn werk om hiervoor vrij te nemen, zeker nu hij tijdens onze midweek gewoon minder heeft kunnen werken. 

Onze dochter had recent bij het medisch centrum in onze wijk bloed laten prikken door gewoon een nummertje te trekken en op haar beurt te wachten. Dus dat was makkelijk te organiseren. Een kwartiertje voordat Nikkie, onze begeleidster zou komen heb ik Daan in de kinderwagen meegenomen naar de priklocatie in de veronderstelling dat ze waarschijnlijk wel file zou hebben en ik anders wel even een appje zou sturen als we lang zouden moeten wachten. Er was maar één persoon voor ons, dus we waren al gauw aan de beurt. Het kamertje was niet groot, dus ik liet de kinderwagen buiten staan. Daan liep aan het handje mee en werkte mee om zijn trui uit te doen. Zover, zo goed!

De prikdame vroeg nog of Daan zijn arm stil zou houden. Ik zei dat ik zijn arm wel beet zou moeten houden. Dat vond ze al niet zo leuk om te horen. Desondanks ging ze toch aan de gang. Daan probeerde zijn arm weg te halen, met zijn andere hand naar de naald te rijken, te draaien en te wurmen op mijn schoot en uiteindelijk stond hij met de naald nog in zijn arm op. Ik had haar volgens mij al voor een tweede keer een buisje horen aansluiten en vroeg of het zo genoeg was. Ze zei dat ze genoeg had voor één formulier. Maar we hadden er twee. 

Dus ik vroeg: ‘moeten we dan de andere arm proberen?’. ‘Alleen als je in de wachtkamer een man kan vinden die wil helpen met het vasthouden van zijn arm.’ In de wachtkamer zat een vriendelijke iets oudere man van waarschijnlijk Surinaamse afkomst. Ik legde de situatie uit en hij stond meteen op om te helpen. Tijdens het vasthouden van Daan zijn arm zei hij herhaaldelijk dat het bijna klaar was en dat Daan het goed deed. Zo fijn, dat er in deze individualistische tijd nog altijd mensen zijn die zonder al te veel uitleg  opstaan om te helpen. Dank meneer, zonder u was het                                                                                 zeker niet gelukt!

Thuis hoorde ik van Hans dat er ook een hele techniek voor is, Daan moet schuin op je schoot zitten, met zijn benen tussen jouw benen in geklemd, met één arm kan je dan zijn hoofd tegen jouw borst houden terwijl je zijn vrije arm losjes vasthoud. Door mijn ongeoefende methode heeft Daan nu een fikse bloeduitstorting op zijn arm en een afdruk van mijn armband in zijn nek. Hierdoor voelde ik me ook nog eens genoodzaakt om bij de tandarts (ja, die hadden we ook nog op dezelfde dag) en de opvang een dag later, ter voorkoming van aan melding aan de kinderbescherming, dit verhaal te vertellen. Volgende keer gaat Daan weer fijn met zijn vader bloedprikken. Taakverdeling is er niet voor niks.