Daan vliegt naar Cuba

Onze zoon Daan is inmiddels een hele kerel van 14 jaar. Een vrolijk en aanhankelijk mannetje met een eigen willetje, zoals elke puber van die leeftijd. Maar Daan is wel anders. Niet alleen omdat hij het syndroom van Down heeft, maar ook omdat hij epilepsie heeft.

Omdat het circa 4,5 jaar duurde voordat medicatie werd gevonden waar Daan goed op reageerde, heeft hij een enorme ontwikkelingsachterstand op zowel verstandelijk als motorisch gebied. Als gevolg hiervan kan Daan niet praten, is hij niet zindelijk en heeft hij heup- en rugproblemen gekregen, waardoor hij maar beperkt loopt. Daan slaapt vanwege zijn beperkte mobiliteit op de begane grond. Hij heeft een wandelwagen voor de langere afstanden, een driewieler en een tandemfiets. Daarnaast is Daan ’s nachts veel wakker en slaapt hij in een CloudCuddle zodat hij niet uit bed valt of midden in de nacht aan de wandel gaat. Kortom thuis hebben we het goed voor elkaar.

Vakanties

Toch gaan we elk jaar regulier op vakantie met het hele gezin bestaande uit zijn twee grote zussen van inmiddels 20 jaar en 18 jaar, papa, mama en Daan.

Toen Daan nog geen twee jaar was zijn we met de hele schoonfamilie met het vliegtuig naar Turkije geweest. Mijn schoonzussen hielpen op de luchthaven met de bagage, de beide zusjes van Daan en de kinderwagen. We zagen hoeveel handen daarvoor nodig waren en besloten al gauw dat we dat niet als gezin alleen gingen proberen.

Sindsdien hebben we ons dan ook beperkt tot bestemmingen die we met de auto konden bereiken. Met een zevenzitter hadden we voldoende bagageruimte voor alle voorzieningen voor Daan (wandelwagen, slaaptent, luiers, speelkleed) en onze eigen baggage. Toen we zeven jaar geleden een hond namen en deze ook mee op vakantie ging hebben we een dakkoffer aangeschaft. Omdat de wandelwagen inmiddels een volwassenmodel is en de hond is uitgegroeid tot een robuste volwassen labrador, is er in de achterbak niet veel ruimte meer over voor bagage zodat we al jarenlang maar één weekendtas per persoon kunnen meenemen.

We hebben in de laatste jaren vooral veel van Frankrijk gezien, een paar keer Duitsland, twee keer Denemarken, één keertje Engeland met de boot en één keer Italië, één keer Tsjechië en één keer Zweden. De zoektocht op het internet vergt altijd wel de nodige tijd. We willen namelijk drie weken weg en maar één week op één plek blijven. We bekijken de foto’s van de aangeboden vakantiehuisje nauwkeurig. Zijn er lekkere banken in de woonkamer voor Daan, is de vloer in de woonkamer gelijk, staan er niet te veel obstakels in de woonkamer? Daarnaast moet er een éénpersoonsbed aanwezig zijn, niet zijnde een stapelbed anders kan de CloudCuddle niet over het matras heen. Daan mag alleen slapen of bij papa en mama, maar liever niet bij de zussen, dan slapen die zo slecht. Een vakantiehuisje met een slaapkamer op de begane grond is een pluspunt, maar voor één week kan papa Daan nog steeds naar boven tillen. Halverwege de vakantie willen we wel een wasmachine hebben, want één weekendtas aan schone kleding is ook niet oneindig.

Cuba

In januari van dit jaar zijn we sinds lange tijd voor het eerst met Daan een vliegreis gaan maken. We hebben een voor ons samengestelde rondreis van twee weken in Cuba gemaakt. Hiervoor hebben we vier reisorganisaties aangeschreven en onze situatie uitgelegd. Het reisbureau dat het minste bedenkingen had tegen een rondreis met een gehandicapt kind en het beste luisterde naar onze wensen was Local Hero Travel. We hebben samen met hen gezorgd voor niet meer dan vijf verplaatsingen zodat we overal een paar dagen konden blijven, de verplaatsingen werden voor ons in een minivan verzorgt, de slaapplaatsen waren overal op de begane grond en de bedden voldeden in voldoende mate aan de maten voor de CloudCuddle. De voor ons geregelde uitjes waren goed te doen met de wandelwagen en toen bleek dat Daan niet op het paard wilde blijven zitten werd voor hem een huifkar geregeld. Eigenwijs hebben we zelf nog geprobeerd om met de wandelwagen naar een waterval te gaan, maar dat hebben we halverwege vanwege alle trappetjes moeten staken. We konden de waterval wel al zien en als we ons in groepjes opsplitsten konden we toch nog naar de bodem van de waterval gaan. Trinidad is geplaveid met kinderkopjes, maar heeft ook (smalle) stoepen met stoeptegels, dus dat is ook prima met een wandelwagen te doen en een ritje met een riksja met Daan op schoot in Trinidad en een Old Timer excursie met Daan in Havana was ook heel leuk.

Natuurlijk is het meer regelen wanneer je naar zo’n land gaat (3 flessen diksap appelsap mee en een fles om water te zuiveren, contant geld voor twee weken pinnen, medische verklaringen regelen voor de medicijnen, visum en inentingen regelen en een kennel voor de hond) maar het is het zo waard om af en toe ook je eigen dromen na te jagen en je wereld te verreiken met andere culturen en indrukken. Als je denkt in mogelijkheden in plaats van onmogelijkheden is vaak meer mogelijk dan je aanvankelijk dacht.

Overstappen

Dit gezegd hebbende zijn er ook zaken die we geleerd hebben voor als we weer de moed hebben om een dergelijke reis te maken. Zo willen we absoluut geen overstap meer, dat geeft met de wandelwagen echt stress. Komt de wandelwagen wel naar de gate, hoe lang moet je wachten, halen we de overstap dan nog wel? En dat is dan nog wanneer het uiteindelijk wel goed komt. Op de terugreis bij de overstap in Madrid werden in het vliegtuig als gezin gesplitst. Daan moest met papa via de andere kant van het vliegtuig naar buiten en mama met de meiden via de slurf. We zouden elkaar bij de gate wel weer zien. Bij de douanecontrole had mama vijf paspoorten, maar was maar met zijn drieën. Papa of Daan waren nergens te bekennen. Bellen had ook geen zin want ook de telefoon van papa zat in de tas van mama. Dan had papa zijn handen vrij om Daan te tillen, zonder dat zijn telefoon uit zijn zak zou vallen of gestolen zou worden. Bleek later dat er twee douanecontroles waren en papa en Daan bij een andere controle waren afgezet. Met dank aan een Madridse politieagent die papa zijn telefoon heeft uitgeleend kwamen we daar achter en heeft papa ons weer terug kunnen vinden. Van een overstap van 1,5 uur bleef nog 20 minuten over, waarin nog een luier verschoond moest worden en we allemaal nog moesten eten. Les geleerd: Volgende keer geen overstap meer!