Vriendschap

Ik heb altijd gezegd dat je rijkdom vindt in de vriendschappen die je onderhoudt. In mijn twintiger jaren voelde ik me de koning te rijk met een grote vriendengroep. Deze vrienden had ik gemaakt op een jongerenkoor van een kerk in Utrecht. Eerst ging ik met een deel van het koor naar de bioscoop en later met een deels overlappende groep jaarlijks een weekend naar Centre Parcs. We hadden een relatie of kregen een relatie en bij elke bruiloft zong het koor. Ook ik kreeg na verloop van tijd een relatie met een jongen van buiten het koor. Later, toen we klaar waren met studeren en aan het werk gingen, gingen we bij elkaar eten. En afhankelijk van hoe de partners bij een ander stel in de smaak vielen werden er ook andere uitjes gepland. Mijn vriend viel enorm in de smaak. Het was werkelijk een heerlijke tijd, waarvan ik dacht dat het nooit over zou gaan.

Maar niets is voor eeuwig, zo bleek. De eerste scheuren ontstonden toen mijn toenmalige vriend er bij mij op aandrong om onze relatie te beëindigen. Na een jaar proberen onze relatie te redden, gaf ik het uiteindelijk op en gingen we in gezamenlijk overleg uit elkaar. Vriendschappelijk was zijn bedoeling. Maar zo voelde dat bij mij niet toen ik via een vriendin uit onze vriendengroep hoorde dat ‘hij er ook niets aan kon doen dat hij verliefd was geworden op een ander’. Zijn moeder bevestigde dat hij iemand anders had leren kennen en hij er mee geworsteld heeft. Ik was enorm aangedaan van het liegen en bedriegen en uitte dat in de vriendengroep. Mij had hij niet verteld dat hij een ander had! Door de vrienden werd mij gevraagd of ik me minder negatief over mijn ex wilde uitlaten omdat de vriendengroep daar last van had en dat ik hen daarmee dwong om voor één van beiden te kiezen. Dat had al een teken moeten wezen, maar ik was net mijn vriend, mijn schoonfamilie en de toekomst die ik dacht te hebben kwijt. Dus hield ik me vast aan de vrienden uit mijn vriendengroep en probeerde mijn ex te negeren en me zo min mogelijk over hem uit te laten. Dat ging een tijdje goed. Het moet gezegd worden dat mijn ex ook zijn best deed mij te ontwijken. Op de jaarlijkse weekendjes kwam hij maar één dag (op de andere dag voetbalde hij).

Na vier jaar alleen geweest te zijn, leerde ik mijn man Hans kennen. Het bij elkaar eten ging verder, al hadden we nog maar contact met vier van de zeven stellen. Wel gingen de jaarlijkse weekendjes gestaag door, ook toen onze dochters geboren werden. Omdat ik veel later kinderen heb gekregen, was er een groot leeftijdsverschil tussen mijn dochters en de andere kinderen. Aanvankelijk vonden de kinderen van mijn vrienden de kleine meisjes nog heel aandoenlijk, maar al gauw waren wij met het zorgen voor onze kinderen in de weekenden op onszelf aangewezen, terwijl de andere gezinnen met elkaar verder gingen. Bij een uitje naar de dierentuin waren wij nog bezig om de kinderwagen uit de kofferbak te hijsen, terwijl zij al bij de kassa stonden. In de dierentuin liepen wij alleen met onze kinderen en als een kind van de vrienden al samen met onze dochters in een attractie wilde, werden deze er al snel vandaan geplukt om met de andere vrienden samen te lopen. Tijdens de maaltijden in het huisje en de spelletjes in de avonden was het altijd wel gezellig. Dus daar probeerde ik me aan vast te houden.

Toen Daan geboren werd, heb ik lieve kaartjes gekregen en velen zijn naar zijn doop in de kerk gekomen. Maar de jaarlijkse vriendenweekendjes weg werden er niet makkelijker op. Het verzorgen begon weer van voor af aan en al gauw werd duidelijk dat Daan altijd hulpbehoevend zou blijven. Op mijn vraag of het mogelijk was dat de vrienden meer rekening met onze zorgtaken konden houden door tijden af te stemmen en het tempo wat lager te houden, werd mij te kennen gegeven dat je dat aan vrienden niet zou moeten vragen. Nee, dat vond ik nu eigenlijk ook. Dat zou ik toch niet hebben hoeven te vragen? Wat een vraag om hulp was, werd opgevat aan een verwijt naar hen toe en dat werd me niet in dank afgenomen. Wij besloten dan ook te stoppen met de jaarlijkse weekenden. De jaarlijkse etentjes met alleen de volwassenen leverden bij ons geen beperkingen op, dus die hielden we aan. Tussentijdse etentjes hadden we alleen nog maar met een stel die zelf geen kinderen hadden. Met hen hadden we gezellige spelletjesavonden. De rest van de vriendengroep zagen we nu nog maar één keer per jaar. Toen dit laatste stel uit elkaar ging en hij in ons dorp kwam wonen, zetten wij onze spelletjesavonden met hem voort. De meisjes waren intussen groot genoeg om mee te doen. Een jaar later heb ik de knoop doorgehakt om helemaal afscheid van de vriendengroep te nemen. Het jaarlijkse etentje was inmiddels alleen maar een reminder geworden van het verlies van de vrienden die ik dacht te hebben en bracht geen plezier meer, maar stress vooraf en verdriet achteraf.

Inmiddels zijn we al weer 8 jaar verder en richt ik me op vrienden die er rekening mee houden dat ik WhatsApp alleen gebruik om af te spreken of om korte update’s te geven, dat ik vergeet wanneer ze jarig zijn, dat ik niet altijd oppas kan vinden om af te spreken en dat ik vaak niet veel meer te vertellen heb dan hoe het met mijn gezin gaat. Deze vrienden zijn geen vrienden alleen voor de gezelligheid. Sommigen ken ik al bijna mijn hele leven al (lieve neven en nichten, jullie weten wie ik bedoel), anderen heb ik leren kennen in de tijd nadat mijn vriend en ik uit elkaar gingen, via Hans, via werk of via de kinderen. Bij hen is Daan niet een onoverkomelijke hobbel die hen ervan weerhoudt om bij ons langs te komen. Bij hen mogen we Daan meenemen. Bij hen vind ik de herkenning dat het opvoeden van kinderen niet altijd makkelijk is en de erkenning dat het nog een tandje moeilijker is wanneer je kind niet normconform opgroeit.

In dit kader wil ik graag een gezegde van mijn nicht Ester aanhalen. Zij zei een paar jaar geleden tegen mij dat, wanneer je een baby hebt, je de hele dag als het ware ‘aan staat’. Zorgen voor een schone luier, op tijd eten en drinken, en toezichthouden op wat je kleintje aan het uitspoken is. Ze hielt een pauze en zei: ‘En dat doe jij nu dus al 14 jaar’. Dank lieve vrienden voor jullie onvoorwaardelijke vriendschap. Mijn kijk op vriendschappen is niet veranderd. Rijkdom vind ik nog steeds in de vriendschappen die ik met jullie deel. Je moet alleen je vrienden wat zorgvuldiger kiezen als het leven niet alleen leuk is.