Slapen doen we met de ogen dicht

 

Het mooie weer was weer terug en Daan ging in zijn zomerslaapzak. Ik moest nu dan toch echt aan de bak om de tweede slaapzak te naaien. Ik had alleen nog een tas liggen waar ik aan begonnen was, dus ik vond dat die eerst af moest. Halverwege de week was Daan ’s ochtends doorgelekt en moest de slaapzak met spoed in de was om de volgende avond weer schoon en droog aan te kunnen. De urgentie om aan de slaapzak te beginnen was nu echt aanwezig. De stof geknipt, alle delen gelockt en de zijnaden gestikt. Goed op weg.

De volgende ochtend bleek Daan weer doorgelekt te zijn. (Ja, we zijn al op onderzoek uit naar andere luiers, maar dat is een ander verhaal). Hans had deze keer alleen nagelaten om de was, voordat hij boven aan het werk zou gaan, in de wasmachine te doen. Ik zag, toen ik thuis kwam van Daan naar de opvang brengen, dat de wasmand al naar boven was en nam aan dat de was dan ook in de machine zou zitten. Dus ik heb het ook niet gedaan. Na de lunch kwam ik erachter dat de was nog niet in de wasmachine zat. Nu moest de nieuwe slaapzak dus in de drie uur voordat Daan opgehaald moet worden afgemaakt worden, terwijl ik nog uit moest vogelen hoe het zelf in elkaar zetten van een ritssluiting werkt. En dan komt toch weer mijn gebrek aan ruimtelijk inzicht om de hoek kijken, naast het niet zo handig zijn met kleine dingen pielen. Dat laatste is nooit zo mijn ding geweest, maar de laatste jaren werken ook mijn ogen niet meer mee. Ik heb zo enorm moeite om mijn ogen te laten focussen op iets kleins dat zelfs mijn leesbril niet voldoende uitkomst biedt. En als er dan wat mis gaat, slaat de frustratie toe. Gelukkig is Hans dan, als reddende engel, in de buurt.

Ik had de runner netjes op de ritssluiting gekregen. Bij de workshop tassen maken had ik al eerder een eindstop op een rits gemaakt, dus dat ging ook soepel en toen moest ik nog aan elk deel van de rits een beginpunt vastmaken. Omdat ik geen tangetje bij de hand had, beet ik die met mijn tanden vast. Zo ver, zo goed. Om te controleren of de runner dan netjes op dit punt zou stoppen schoof ik de runner omhoog. De runner schoot alleen over het beginpunt en van de ritssluiting af. Dat was nu even niet wat ik kon gebruiken. Ik heb er een hekel aan als Hans aan het klussen is en aan het vloeken is als iets niet lukt. Maar ik ben bang dat ik nu niet voor hem onder heb gedaan. De runner kan alleen vanaf de onderkant erop geschoven worden, maar daar had ik al een eindpunt gemaakt. Dus ik zag het even niet zitten.

Hans kwam van al dat vocale geweld even kijken of hij kon helpen. In deze staat leek het me beter om het even uit handen te geven. Dus legde ik Hans uit dat rits doorgeknipt moest worden om de runner er weer op te zetten. Het eindpunt kon ik er zelf wel weer opzetten. Vanwege de tijd besloot ik eerst de rits er maar in de slaapzak te zetten voordat ik weer met de beginpunten zou gaan pielen. Voor het inzetten van de rits had ik op instagram een filmpje bewaard en het moet gezegd worden; de naden van de rits zien er keurig uit. Ik had alleen nagelaten om te controleren of de naden van de tussengezette stof door de rits heen doorliepen en of beide ritsdelen na het opzetten van de runner nog even lang waren. Na het vastzetten van de rits bleken dus beide punten niet te kloppen. De tussengezette stof verspringt na de rits en de rits is niet aan beide kanten even lang. Waarschijnlijk is dit ook een belangrijke reden voor het verspringen van de stof. Maar de rits gaat dicht en de slaapzak is bruikbaar. En dat was het doel! 

Na het opzoeken van het filmpje, enig gepiel en toch maar voor een andere methode gekozen te hebben kon ik de beginpunten weer op de rits zetten door gebruik te maken van de eindpunten in plaats van de beginpunten. De runner bleef nu wel op de rits zitten en daar ging het om. Geen meesterwerkje deze keer, maar wie ziet het. ’s Nachts gaat het licht toch uit. Ik heb alleen wel de neiging om meteen weer een slaapzak te maken, want nu weet ik wel hoe het moet. Maar er wachten al weer andere naaiklusjes op me. Tessa wacht al een jaar op een leuke zomerbroek. Dus die is eerst.