Daar komt Daantje aan (loopgangonderzoek)

Afgelopen donderdag gingen we met Daan voor een looponderzoek naar Rotterdam. Na de operaties aan zijn heupen en zijn rug is Daan nooit meer zoveel gaan lopen als voordat de problemen ontstonden

en we hadden twijfels over of zijn rechterheup nog wel goed in de kom zat.

Om 12.00 uur haalden we Daan op van de opvang om naar Rotterdam te gaan. In de auto legde we hem uit wat we gingen doen. “We gaan praten met een dokter en dan gaat de dokter kijken hoe je loopt.” Daan vindt na alle operaties ziekenhuizen niet meer zo leuk, dus we probeerden om het woord ziekenhuis te vermijden. Daan vond het ok en we luisterden onderweg in de auto naar zangopnames van zijn zus Anne op YouTube. Ze is vorige maand een kanaal begonnen op Twitch onder Annelientje. We zijn reuze trots op haar.

Natuurlijk duurt het allemaal lang in een ziekenhuis. Eerst wachten op een gesprek met de dokter beneden, zoals in de bijlage bij de uitnodiging stond. Bleek dat we ons boven moesten melden. Vervolgens weer wachten boven. Na het gesprek met de dokter, waarvan de dokter toegeeft dat we voor de verzekering door haar gezien moeten zijn voordat we naar het loopgangonderzoek kunnen gaan, maar dat ze eigenlijk niet veel te vragen heeft, mochten we weer naar beneden.

Beneden stonden twee balies bijna naast elkaar, we kozen er één die wisten het eigenlijk niet, maar dachten dat de technicus die de onderzoeken uitvoert patiënten meestal in de hal kwam afhalen. Dan maar naar balie twee, die verwees door naar een balie in de gang om de hoek. We melden ons aan en gingen daar wederom wachten. Na enige tijd werden we opgehaald door de technicus en liepen we weer langs de eerdere twee balies en de wachtruimte. Wellicht een idee om in de uitnodigingsbrief duidelijker aan te geven bij welke balies we ons zouden moeten aanmelden?

Daarnaast verbazen we ons er altijd al over dat de tijd die op de uitnodiging staat bijna nooit de tijd is dat de dokter je ook daadwerkelijk wil zien. Een half uur over tijd is minstens standaard. Valt een rooster dan nooit goed in te plannen of wil de dokter de wachtkamer altijd vol hebben zodat deze zelf nooit op een patiënt hoeft te wachten?

Maar goed de technicus deed het wel heel goed met Daan. Hij heeft niet één keer gedaan alsof hij er vanuit ging dat Daan hem niet zou begrijpen en stelde alle opdrachten direct aan Daan. “Daan kan je op jouw tenen gaan staan?” “Zal ik het even voordoen?” En Daan ging op zijn tenen staan. “Daan, kan jij jouw tenen bewegen?” En Daan bewoog zijn tenen. “Zo, wat jij met jouw tenen kan dat kan ik niet eens.” Alleen de vraag om zittend zijn been ongebogen recht vooruit te steken en die daar te houden, was een vraag die Daan niet begreep. Was ook een opdracht die we nog nooit van Daan gevraagd hebben. Misschien handig om voor mogelijk volgende onderzoeken te gaan oefenen.

Daan werd vol geplakt met elektrodes op zijn benen. Met een magneetje werden die geactiveerd en Daan mocht, na eerst een stilstand opname gemaakt te hebben, heen en ween gaan lopen. Daar was de nodige aanmoediging voor nodig, maar dat ging best goed. De camera aan de zijkant was bevestigd op een soort van tank rupsband en ratelde als die met Daan werd meebewogen. Dat werkte nogal afleidend. Het doel dat Daan los in een rechte lijn zou lopen, werd daardoor bijna onmogelijk. Er was steeds een afwijking naar de camera en een hand van papa om hem weer in het spoor te krijgen. Na een paar pogingen werd besloten de camera op één plek te laten. Dat ging veel beter. Vervolgens moesten de schoenen weer aan en gingen we weer lopen. Ter aanmoediging (omdat het voor Daan eigenlijk best al veel lopen werd) begon ik het lopen liedje te zingen. We zijn van de liedjes. Dus ook voor het lopen bij het wegbrengen van Daan naar de opvang. Heb ik een liedje. Een liedje is een groot woord, het bestaat uit 4 regels en een ritme dat een marstempo heeft. Meestal gaat Daan hierdoor beter lopen. Maar normaal loop ik dan achter Daan en hou hem op zijn borst vast. Dat kon nu vanwege op de opname niet, dus hij moest het alleen met het liedje doen. En dat deed hij. Er zat echt een run bij waarbij Daan in marstempo van voor naar achteren liep. De techneut had genoeg data en de plakkers mochten van zijn benen af. De uitslag wordt bij de orthopeed in het Erasmusziekenhuis aan ons bekendgemaakt. Met 1,5 week is de uitslag bekend. Ik moet nog even kijken of we al een afspraak hebben. Volgende week weer naar de kno-arts. Uit mijn hoofd weet ik echt niet meer of en welke afspraken we voor Daan nog hebben. In sommige periodes gaat het maar door….