Een weekendje weg voor papa en mama

Gelukkig vindt Daan het heel leuk op vakantie te gaan, dus kan hij altijd gezellig met ons mee op vakantie of een weekendje weg. Maar het is ook lekker om na 21 jaar elke dag voor kinderen te zorgen een weekendje samen weg te kunnen. Toen we nog maar alleen de zussen van Daan hadden waren de opties al beperkt. Opa’s en oma’s waren al wat ouder toen wij kinderen kregen en bij elk ouderpaar was één van de twee ook echt beperkt vanwege de gevolgen van het hebben van kanker. Mijn broer en zus hebben elk drie kinderen in ongeveer dezelfde leeftijdscategorie en dus in die tijd ook zelf hun handen vol. Eén van Hans zijn zussen was dan wel kinderloos, maar altijd druk met werk en/of vrienden. Bij de andere zus mochten de meiden altijd logeren. Haar twee kinderen zijn zo’n drie tot zes jaar ouder en kennelijk zag zij dat wel zitten; een weekend lang het hele huis vol met kinderen. Vriendinnen van haar mochten in die tijd ook altijd hun kinderen bij haar laten logeren. In die tijd gingen we dan ook bijna jaarlijks een weekendje weg. Ik kan me Groningen, Delft, Heerenveen en Valentia herinneren.

Toen Daan werd geboren werd alleen alles anders. We hadden nu een gehandicapt kind en Hans zijn zus vond logeren wel erg spannend geworden. Daan had ook nog eens medicijnen nodig, was een slappe baby en liep al gauw achter in zijn ontwikkeling. Een tijd lang konden we dan ook niet meer een weekend weg. Met lede ogen zagen we mijn broer regelmatig de kinderen naar zijn schoonouders of schoonzussen doen om een lang weekend te wandelen. Voor ons zat dat er niet meer in.

Toen Daan 3 jaar werd kon hij een indicatie uit de Wet langdurige zorg (Wlz) krijgen en ging het budget voor begeleiding, toezicht en verzorging enorm omhoog en konden we ook voor weekendopvang betalen. We zagen het alleen niet zitten om Daan voor een heel weekend naar een opvang met wildvreemde mensen te brengen. We vroegen dan ook de pgb’er van Daan waar wij het beste gevoel bij hadden, en van wie we dachten dat dat het beste in hun levensstijl zou passen of ze een weekend op Daan zouden willen passen. Dat kon dan gewoon bij hun thuis. Hans zijn zus wilde de meiden wel nemen. Zo heeft Daan achtereenvolgend bij Maureen, Anne-Marie en Nikkie gelogeerd. Later hebben we ook via Nationale Hulpgids twee dames gevonden die het leuk vonden om eens in de twee á drie maanden Daan te logeren te hebben. Jammer genoeg ging het herstel van het onderbeen van één van de twee dames erg slecht en vonden we het niet meer verantwoord om Daan te laten logeren. In die tijd hebben we onder andere samen Bordeaux, Praag en Rome bezocht en gewandeld in de Ardenne.

Nu we al weer drie jaar in Tilburg wonen hebben we toch voor reguliere weekendopvang gekozen en mag Daan, afhankelijk van de bezetting, 1 keer in de één of twee maanden komen logeren. Dat bevalt echt prima. Maar omdat we Daan moeten kunnen ophalen als hij onverhoopt ziek wordt durven we niet ver van huis als hij logeren is. De eerste keer dat wij samen weggingen werd het dan ook Den Bosch. Ook een nachtje Amsterdam durfden we aan. Maar over het algemeen blijven we gewoon thuis als Daan uit logeren is en dan gaan we samen of met de meiden uit eten of naar de film. Gewoon dingen doen die met Daan niet echt kunnen.

Toch begon het recent weer te borrelen toen Hans met zijn vrienden weer een vriendenweekend aan het organiseren was. Ik had ineens enorme zin om weer een  keer naar het buitenland te vliegen. Dus vroegen we of Nikkie het ook met de nieuwe baby zag zitten om Daan weer een weekend te logeren te hebben. Dan kon zij Daan vrijdag bij de opvang ophalen en maandag weer bij de opvang terugbrengen. Dan hadden wij de hele zaterdag en zondag om weg te zijn.  Nou, dat kon. Dus afgelopen weekend zaten Hans en ik in Warschau.

Zonder kinderen in het vliegtuig en Hans die alles geregeld had. Het uitrusten kon beginnen. Het appartement was klein, maar enorm schattig en praktisch ingericht. Het lag op een half uur lopen van het oude centrum vol met mooie gebouwen en nog een deel van de originele stadsmuur. Het centrum is afgesloten voor verkeer en dus rustig begaanbaar. Zondag gingen we naar een prachtig park vol met paleisjes en hadden we ’s middags een massage. Lekker uit eten en lunchen met een wijntje. We kochten nog wel een cadeautje voor Daan in de vorm van een zachte roze zeemeermin (symbool van Warschau) en probeerde niet  te veel meer aan de kinderen te denken. Anne zat gewoon in Wageningen, Tessa moest zondag om 7.00 uur naar Charlois in België rijden om vandaar uit naar Slovenië te vliegen, onze hond Max zat sinds vrijdag al in het dierenpension en Daan zat veilig bij Nikkie thuis.

Nikkie liet zaterdagochtend weten dat het goed met Daan ging, hij had lekker gegeten en geslapen. Wanneer ik niet meteen weer wat over Daan hoorde stuurde ik foto’s van Hans en mij en kreeg ik weer een update van Nikkie. Ik belde in een verloren uurtje toch met Tessa om te horen hoe het met haar ging en we luisterden op verzoek van Anne zondagavond naar haar live-stream (Annelientje) op Twitch. Ze is net een maand geleden begonnen met zingen op Twitch en kan geld verdienen als er tenminste 3 personen luisteren. Dus wij zijn vaste bezoekers. Ze ging om 18.30 uur streamen, waardoor wij zondagavond niet uit eten konden. In het appartement hebben wij een halve pizza en wat broodjes gegeten. Helemaal loslaten van de kinderen blijkt dan toch nog weer moeilijk. Dat neemt niet weg dat we heerlijk hebben genoten van onze vrijheid en elkaar. Volgend jaar graag weer!