Spraakcomputer op repeat

 


Na een aantal weken komt onze spraakcomputer terug. Maar nog geen week later gaat de computer niet eens meer aan. Door de drukke werkzaamheden kom ik er donderdag pas aan toe om te bellen met KMD. Het meisje aan de lijn, klinkt ofdat ze net haar bed is uit kommen rollen en haar stem het nog niet doet. Het is tenslotte ook nog maar 8.00 uur. 

Wat daar ook van zij, ze regelt het wel. Vrijdag hebben we al een leencomputer in huis en kan Daan zich weer verbaal verstaanbaar maken. De vertraging waar nu sprake van is, is dat wij de oude computer zaterdag nog niet op de post hebben gedaan. Toch weer zo'n klusje. De computer past niet in de mand van de fiets, dus moet je of met de auto of met de computer in een tas aan de arm lopen naar de Primera op de Besterdring om het pakketje te versturen. Laatst heeft Hans het laatste gedaan, maar dit weekend voelt Hans zich niet zo best. Dus is dit klusje blijven liggen.

Morgen ga ik naar Anne om schoon te maken en dinsdag is mijn werkdag. Ik denk dat de computer nog even tot woensdag hier blijft staan. Eigenlijk willen we deze computer ook helemaal niet meer terug hebben. Kennelijk is de computer niet heel stabiel meer als hij na een paar dagen weer stuk is.

We zullen het wel zien.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Ode aan onze begeleiders

Afbeelding
  Maaike, José, Maureen, Anne-Marie, Mirjam, Janne, Monice, Sarah, Willemijn, Noelle, Nikkie, en nu ook Willem en Per. Deze blog is voor jullie. Met dank aan alle liefde, energie en geduld die jullie in Daan hebben gestoken. Jullie maken ons leven een stuk makkelijker! Als je kindje geboren wordt wil je alles zelf doen. Ook als het meer werk is dan bij de andere kinderen. De eerste twee jaar hebben we ons aan de hand van de methode ‘Kleine Stapjes’ rot getraind met Daan. Onder begeleiding van Maaike, die ons iedere week weer voor deed hoe we Daan konden activeren. Vanwege de epilepsie liet Daan alleen weinig tot geen vooruitgang zien en werd het een weg van lange adem. Dat terwijl het leven gewoon doorgaat en we nog twee andere kinderen hadden. Langzaam werden we door Marga Klessens onze logepediste bevraagd of we niet respijt hulp nodig hadden, of we al gedacht hadden aan begeleiding aan huis. Dus gingen we op zoek naar een begeleider aan huis. Bij de Zonnering in Zeist waar ...
Read more »

Daan verhuist van Zeist naar Tilburg

Afbeelding
Een oefening in geduld Voorzieningen Daan heeft in de loop der tijd heel wat voorzieningen voorbij zien komen. Soms zelf aangeschaft, maar op een gegeven moment ook bij zorgverzekering en gemeente aangevraagd. Zo heeft onze vriend Jan een extra grote box voor Daan gebouwd van 1m x 1m, die op verschillende hoogtes te verstellen was, en hebben we zelf meerdere zithulpen, een driewieler duwfiets, een Delta wandelwagen en een CloudCuddle (tentje voor over een normaal matras) voor Daan gekocht. Vanuit de zorgverzekering heeft Daan een   gepolsterd hoog-laag bed, meerdere aangepaste verrijdbare stoelen, een statafel en meerdere loophulpmiddelen gehad. Vanuit de Wmo heeft hij een badzitje, een verdraaibare autostoel, meerdere wandelwagens en een rolstoel, een bakfiets waar de kinderwagen ingereden kon worden en meerdere tandems gehad. Welkom in de wereld van het gehandicapte kind!!! Wisselen van zorgverzekering Daar waar het normaal verstandig is om voor het einde van het jaar opnie...
Read more »

En het regent zonnestralen (Acda en de Munnik)

Afbeelding
Op 15 juli 2011 is onze zoon Daan geboren. Hij is het kleine broertje van Anne (2005) en Tessa (2006). In 2008 hebben wij met 23 weken zwangerschap hun broertje Luuk verloren. Om onverklaarbare redenen hield zijn hartje er opeens mee op. Wij pakten ons leven zo goed en zo kwaad als dat het kon weer op, maar de rek is er ruim twee jaar uit geweest. Hulp van een kinderpsycholoog was nodig om in de dagelijkse gang van zaken met twee bijdehante peuters/kleuters orde op zaken te brengen, zodat het leven weer leuk werd en niet alleen maar strijd. Strijd met elkaar over de taakverdeling in huis en strijd met de kinderen over kort gezegd ‘wie er de baas in huis is’. Nog een kindje was meteen uitgesloten. Ik was tenslotte bij het overlijden van Luuk al 38 jaar en de zwangerschappen waren lichamelijk heel zwaar door het vele spugen, het afvallen en de longontstekingen. Gezamenlijk besloten we dan ook met pijn in het hart: Luuk zou ons laatste kindje wezen!   Op een bankje in het park k...
Read more »