Met Daan naar de supermarkt

Uit het loopgangonderzoek bleek dat Daan met lopen vooral last heeft van een verminderde spierspanning en slappe banden. Lopen kost dan meer moeite dan voor een gemiddeld persoon en de loopgang past zich hierop aan. Het ziet er niet mooi uit, maar kost Daan het minste moeite. Een nieuwe operatie aan de heupen zou geen verbetering brengen, waardoor alleen het trainen van de spieren mogelijk verbetering zou kunnen brengen. Maar zie je het al voor je om met Daan naar de sportschool te gaan en van hem te verlangen dat hij gewichten met zijn benen op en neer moet bewegen? Wij in elk geval niet. Wat we wel kunnen doen, en al lang doen, is veel met hem fietsen en wandelen. Zo haalt onze pgb’er Willem hem tweemaal per week met de fiets van de opvang op met de tandemfiets. Deze kan op een stand gezet worden waarin Daan verplicht wordt mee te fietsen, maar ook op een stand waarin Daan zelf fietst. Willem laat hem regelmatig zelf fietsen en de stukken dat Daan dat doet worden steeds langer. Af en toe krijgen we een filmpje waaruit blijkt dat Willem zijn benen stil houdt en alleen Daan fietst. Als Daan doorheeft dat hij alleen fietst is het ook zo wel weer over.

Onze andere pgb’er Nikkie gaat regelmatig met Daan naar de dierentuin in Best. Daar stapt Daan zelf uit de wandelwagen om te wandelen. Ook daar worden de afstanden steeds groter. In het park in Tilburg lopen we zelf met Daan een rondje in de wandelwagen, en als we bij de kinderboerderij zijn aangekomen, moet Daan van ons verplicht lopen. De wandelwagen hou ik dan buiten het zicht van Daan of loop voor hem uit als lokkertje. Want als Daan de wandelwagen ziet, wil hij er weer in. Bij ons is de vooruitgang aanzienlijk minder aanwezig. Maar naar de winkel gaan gaat steeds beter.

Voorheen als ik Daan had opgehaald van de opvang en nog een boodschapje moest doen liet ik Daan de keus of hij mee wilde of dat hij in de auto op mij wilde blijven wachten. Dan stak ik mijn handen naar hem uit om hem uit de auto te halen en wanneer hij dan geen aanstalten maakte vatte ik dat op als een keuze om in de auto te blijven. Dan deed ik een raampje op een kiertje en rende gauw de winkel door. Heel rauwig om de keuze was ik niet, want het gaat zeker niet sneller als Daan mee gaat. En ook zeker niet eenvoudiger. De keren dat het zweet me op de rug stond omdat Daan niet mee wilde lopen, op de grond ging zitten, niet meer onder zijn oksels omhoog getild kon worden omdat hij zijn armen slap hielt. Of de keren dat hij bij het afrekenen bij de kassa alvast zelf de uitgang wist te vinden, maar ik nog niet klaar was…

Maar inmiddels heb ik een methode gevonden: ik plaats Daan tussen mij en het winkelwagentje in. Daan houdt mijn handen op de duwstang vast en samen gaan we zo door de winkel. Het wordt alleen lastiger als ik het winkelwagentje, en dus ook Daan, los moet laten om de boodschappen te pakken, dan is Daan meteen verdwenen. Gelukkig loopt Daan niet zo hard en maakt hij bijna standaard geluid. Wanneer Daan dan toch al de hoek om is,  kan ik hem zo weer opsporen. Bij de kassa blijft het spannend. Maar het helpt al als ik er voor zorg dat Daan achter de wandelwagen blijft als ik de boodschappen inpak. Als hij dan ontsnapt dan is het de winkel in, al is het voor mij dan wel weer lastig om zelf de winkel in te komen als er al andere mensen in de rij staan. Maar ach, meters maken we zo wel.